Imbes na krimen, korapsyon, at kahirapan ang pagtuunan ng pansin ng pamahalaang ito — inuuna nila ang pagsira sa pamilya ko at sa lahat ng kaalyado nito.
Pumili tayo ng matino at matapat sa paglilingkod, kasi kung hindi, kawawa tayong lahat at ang mga susunod na henerasyon.
Sa panahong ang bayan ay humaharap sa sunod-sunod na pagsubok—mula sa krimen, korapsyon, hanggang kahirapan—nakakalungkot isipin na may mga lider na mas inuuna ang pansariling interes at paghihiganti. Imbes na solusyonan ang tunay na problema ng sambayanan, tila mas pinagtutuunan nila ng pansin ang pagsira sa mga pamilyang hindi nila kaalyado, kabilang na ang pamilya ko.
Hindi lingid sa kaalaman ng marami kung paanong ginagamit ang kapangyarihan upang gipitin ang mga tinuturing na “kalaban.” Sa halip na isulong ang kapakanan ng masa, inuubos ang oras sa paninira, paniniktik, at pananakot. Isa itong malinaw na anyo ng pang-aabuso—isang kultura ng pananakot na nakabalot sa tabing ng “paglilinis.”
Ang tanong: nasaan ang tunay na aksyon laban sa mga kriminal? Sa mga tiwaling opisyal? Sa gutom at kakulangan sa hanapbuhay?
Ang sagot: abala pa rin sila sa pulitika ng paghihiganti.
Habang tumataas ang bilang ng mga walang trabaho, patuloy din ang pagdami ng mga kaso ng korapsyon. Pero sa halip na ito ang tutukan, inuuna ang pagkasira ng reputasyon ng mga taong di nila kapanalig. Ito ba ang klase ng pamahalaang karapat-dapat pagkatiwalaan?
Hindi ito tungkol sa politika lamang—ito ay laban ng bawat pamilyang Pilipino na nagnanais ng maayos na kinabukasan. Kaya’t sa susunod na halalan, pumili tayo ng matino at matapat sa paglilingkod. Huwag natin hayaang mamayani ang kasinungalingan at panggigipit.
Dahil kung hindi tayo kikilos ngayon, kawawa ang susunod na henerasyon.
